Dinsdag keek ik een serie over scheidingen op Netflix. Je brein ziet dus geen verschil tussen Netflix en de realiteit als iets emotioneel geladen is. Het reageert gewoon. Het was niet het verhaal dat me raakte, het was de moeder. Niet netjes, niet beheerst, maar nog vol in haar eigen strijd van herstel. Je zag het aan haar ogen en aan hoe haar stem soms net te hard werd of juist brak, en toch trouw aan haarzelf te blijven.

Maandag begon het na mijn eerste blog over bestaansrust. Blijkbaar had ik iets opengezet in mezelf. Iets dat niet alleen woorden wilde, maar ook verwerking. Bestaansrust ging over dingen doen die misschien niet leuk zijn, maar die wél rust geven. Kleine stappen die ruimte maken in je hoofd. Geen grote inzichten, maar herhaalde handelingen.

Ik ben bezig met mijn Innerwork. Kijken naar patronen. Kijken naar wat ik draag en hoe ik ermee omga. Ik heb de eigenschap om diep te voelen. Zwaarte komt snel binnen en als ik niet oplet kan ik me daarin terugtrekken. Ik kan me isoleren, de deur dicht en alles in mijn hoofd uitpluizen als een soort doctorandus. Dan ga ik analyseren, patronen zoeken, verklaringen vinden. Dat is een kracht, maar het kan me ook alleen maken.

Dinsdag keek ik een serie over scheidingen op Netflix. Je brein ziet dus geen verschil tussen Netflix en de realiteit als iets emotioneel geladen is. Het reageert gewoon. Het was niet het verhaal dat me raakte, het was de moeder. Niet netjes, niet beheerst, maar nog vol in haar eigen strijd van herstel. Je zag het aan haar ogen en aan hoe haar stem soms net te hard werd of juist brak.

Mijn borst trok samen en mijn keel werd strak. Geen drama, gewoon herkenning. Ook al is het inmiddels meer dan twaalf jaar geleden dat de relatie met de vader van mijn twee prachtige zoons stopte, sommige tonen blijven herkenbaar. Niet als open wond, meer als een litteken dat even gevoelig wordt bij druk. En tegelijk zat er warmte in mijn buik. Leven. Dat is de verschuiving. Het kind voelt, de vrouw blijft.

In die uren doet je lichaam het werk. Adrenaline piekt en zakt, je hart kan even overslaan en je lontje wordt korter dan je zou willen. De honden luisteren niet en je stem wordt harder dan gepland. En mijn man begreep even niets van me, lol. Arme vent, die moet het ook allemaal maar verteren. Voor hem kwam het uit het niets, voor mij zat er een hele binnenwereld achter. En dan is elke foute opmerking ineens het toppunt, niet omdat hij iets verkeerd bedoelt maar omdat mijn systeem al vol zit.

Gisteren was nog steeds veel. Ik voelde me een robot die doorging, taken doen, bewegen, afvinken. En ergens dacht ik, is dit nou eindelijk voorbij. Overdag zat er nog spanning in mijn lijf, alsof alles net niet helemaal geland was. ’s Avonds werd het rustiger.

En hier kwam bestaansrust terug. Niet groots en niet zweverig, gewoon de dingen doen die rust geven. De was opvouwen, de keuken opruimen, de vloer stofzuigen. Het vuilnis wegbrengen naar de containers, kliko open, zak erin, kliko dicht. Even naar buiten, koude lucht op mijn gezicht. De honden uitlaten, jas aan, riemen vast, deur open. Ze trekken me mee, ik kan niet blijven zitten in mijn hoofd als zij gewoon willen lopen.

Ik heb de eigenschap om me te isoleren als iets me raakt en alles te analyseren. Maar tussen stoeptegels en grasveld zakt het dan. Niet opgelost, wel gedragen. Ik ben een generator, ik kan door blijven gaan in creatie, ideeën genoeg. Maar deze week heb ik geoefend in laten rijpen, niet meteen publiceren en niet meteen oplossen. Vanuit rust creëren in plaats van vanuit spanning.

Want ik weet ook dat je kunt creëren om niks te voelen. Je kunt jezelf bezighouden, projecten starten, ideeën najagen zodat je niet hoeft stil te staan bij wat er in je lijf gebeurt. Creatie als verdoving. Creatie als afleiding. Dat heb ik ook gedaan in mijn leven. Doorgaan, maken, bouwen zodat het gevoel geen ruimte krijgt.

Maar dat is niet dezelfde creatie. De andere vorm ontstaat ná het voelen. Ná het dragen. Ná het wachten tot het zakt. Dan wordt creatie geen vlucht, maar een omzetting. Dan wordt zwaarte verf. Dan wordt spanning kleur.

Dinsdag sliep ik tot elf uur. Dat gebeurt hier bijna nooit. Blijkbaar had mijn lijf groot onderhoud ingepland. En daarna deed ik wat rust gaf. Elk afgerond taakje gaf ruimte in mijn hoofd. Elk klein moment van orde gaf mijn zenuwstelsel het signaal, het is veilig. Dat is voor mij bestaansrust.

Ik ben bezig met een nieuw schilderij, een dansende vrouw in een blauwe lak jurk. Ha ha, ook niet weer de makkelijkste opdracht die ik mezelf geef. Een lak jurk, hoe verzin ik het weer. Lak betekent lagen, glans, diepte en geduld. De basis is acryl, de rest van de lagen worden olieverf. Dat vraagt tijd, droogtijd en wachten.

En precies daar wordt mijn oude patroon geraakt. Ik kom uit de bloemenwereld, de handel, retail. Daar moest alles snel, anders viel je af. Snel schikken, snel beslissen, snel leveren. En als werknemer heb ik ook ervaren wat er gebeurt als je niet snel genoeg bent. Dus mijn systeem is gewend om te versnellen, door te gaan en niet te wachten.

En nu kies ik voor een lak jurk in olie. Laag over laag. Drogen, terugkijken, nog een laag. Blauw staat voor creatie, voor diepte en voor ruimte. En die lakglans ontstaat niet door haast. Die ontstaat door bestaansrust. Door lagen die mogen uitharden. Door niet steeds opnieuw te wrijven voordat iets klaar is. Door vertrouwen in het proces.

Misschien is die dansende vrouw wel mijn leven. Niet perfect en niet strak geregisseerd, maar bewegend. Som zwaar en soms licht, soms robot en soms mens. Maar altijd in beweging.

En als het blauw eenmaal glanst, zie je niet meer hoeveel lagen eronder zitten. Je ziet alleen de dans. En misschien is dat voor mij wel de dichtste weg bij God. Niet forceren. Niet ontsnappen. Maar toelaten. Toelaten wat er is en vanuit rust creëren. Niet vanuit paniek. Niet vanuit bewijs. Maar vanuit vertrouwen. Vertrouwen in wat komt. Vertrouwen dat wat zich aandient niet tegen mij is maar met mij meebeweegt. Vertrouwen in synchroniteit. Dat wat op het juiste moment landt. Dat gesprekken ontstaan wanneer ik ze nodig heb. Dat inzichten komen als ik stop met duwen.

Dat voelt voor mij als het goddelijke. Niet ver weg. Niet mystiek groot. Gewoon in het alledaagse. In een stofzuiger. In een kliko die open en dicht gaat. In verf die mag drogen.

En in een blauwe lak jurk die laag voor laag gaat glanzen.

Synchroniteit.

Hopelijk herken je dit en heb je er iets aan.

Liefs Eunice | PureAgma

Vrouwen Support is er in elke fase waarin je voelt dat het even veel is. Rond je cyclus, bij emoties, spanning of weinig slaap. Niet om te forceren, maar om te ondersteunen. Zodat je niet hoeft te begrijpen wat er gebeurt om er trouw aan te blijven. Zacht reguleren. Dragen. En vanuit rust weer verder bewegen.