Het begon met boosheid.
Zo’n boosheid die niet schreeuwt, maar vast gaat zitten.
Ik werd getriggerd. Niet voor het eerst.
En ik ging er weer overheen.

Tot ik me verbrandde.

Die pijn was intens. Scherp. Allesoverheersend.
Zo’n pijn die je nergens anders meer laat zijn dan hier.
En terwijl mijn hand brandde, gebeurde er iets anders:
ik voelde me niet begrepen. Niet gezien. Niet opgevangen.

En daar brak iets.

Niet dramatisch. Niet met tranen en woorden.
Maar stil. Van binnen.

Het moment dat mijn systeem afsloot

Dit was geen “even te veel”.
Dit was mijn zenuwstelsel dat zei: klaar.
De nervus vagus die het stuur overnam en zei:
we gaan dit niet meer oplossen, we gaan dit stoppen.

Ik probeerde nog door te gaan.
Omdat dat is wat ik doe.
Omdat er dingen van me gevraagd werden terwijl het al niet goed ging.
Omdat iemand niet even zelf van de bank opstond.
Omdat ik weer degene was die moest blijven functioneren.

En toen kon ik niet meer.

Ik kreeg een bloedneus.
Mijn hoofd explodeerde.
En alles in mij ging op slot.

Ik staarde vooruit.
Ik sloot me af van geluid.
Van prikkels.
Van de wereld.

Niet omdat ik dat wilde.
Maar omdat er niets anders meer mogelijk was.

Met een lach en een traan

Achteraf is het bijna absurd.
Een lichaam dat zo letterlijk “nee” zegt.
Je zou erom kunnen lachen. Dat deed ik ook. Heel even.

En daarna kwam de traan.
Omdat ik begreep:
dit is wat er gebeurt als je te lang sterk blijft
op een plek waar je eigenlijk gedragen wilt worden.

Wat ik nu weet

Dit was geen zwakte.
Geen aanstellerij.
Geen toeval.

Dit was een grens.
Eentje die ik te lang heb genegeerd
en die mijn lichaam nu onmiskenbaar neerzette.

Vandaag luister ik.
Niet perfect. Wel eerlijk.

Soms is zelfzorg geen warm bad of een mooie zin.
Soms is het erkennen dat je zenuwstelsel het gesprek heeft overgenomen
omdat jij het zelf niet meer kon.

En dat…
is geen falen.
Dat is overleven met wijsheid