Ken je dat gevoel… dat er iets diep in je begint te bewegen nog voor je het met woorden kunt vangen? Alsof er een waarheid zachtjes tegen je aan duwt, klaar om geboren te worden?
Vanmorgen werd ik wakker met een uitgeslapen gevoel dat bijna als reiniging voelde. Alsof de nacht iets had losgeweekt dat lang had stilgestaan. Je kent het misschien wel – zoals in een klein tomatenkasje, waar na een stevige regenbui het water blijft staan in een hoekje waar het niet weg kan. Soms is alleen een zacht duwtje nodig om het weer te laten stromen.
Ons ochtendritueel thuis met Robin is traag, verstild, en precies wat mijn systeem nodig heeft – zo weinig mogelijk prikkels. Zijn puurheid helpt mij steeds opnieuw te herinneren: ik hoef niet te rennen in dit leven.
Na een rustig ontbijt wandelden we met de hondjes. Ik twijfelde bij het bospaadje achter het huis — er zaten vissers en ik wilde niet dat mijn twee reuen andere honden zouden tegenkomen. Maar daar verscheen ze, een vrouw op leeftijd, met heldere ogen en een open hart.
“De meeste mensen hebben hier geen honden bij zich,” zei ze geruststellend. En ineens, alsof mijn woorden al klaarlagen in de lucht, begon ik te vertellen. Over mijn rondjes door de natuur. Over de jarenlange liefde voor wilde kruiden. Over kleefkruid en zevenblad. Over pesto van Look-a-Look en dat zevenblad de Romeinse spinazie was voordat onze huidige spinazie haar intrede deed.
We lachten. We deelden. Ze zei zacht: “Alles is energie.”
Ik knikte diep vanbinnen. Ja. Dat is het.
Ze vertelde over haar pijn. Niet alleen in het lichaam, maar dieper — oude, onderdrukte lagen. En ik herkende het meteen. Deze week kwam er in mijn AO scan “depressief” naar voren, maar ik voelde me niet depressief. Dus ik ging luisteren…
In mijn binnenwereld kwam ik uit bij herinneringen van lang geleden — bij de Katharen, waar het woord De-pression letterlijk ‘onder-drukking’ betekende. Van vrouwen die met kruiden werkten. Die in liefde verbonden waren met Maria Magdalena en met Moeder Aarde. Die leefden in waarheid en licht, maar niet mochten spreken. Ik had me letterlijk mezelf het zwijgen opgelegd uit zelfbescherming, met als gevolg dat met keelchakra en hartchakra nog heling nodig had.
Die vrouw uit het bos? Ze bleek ook te herinneren.
Ze stelde vragen, zachte vragen, die recht uit haar ziel kwamen. En het werd duidelijk: ze mocht weer gaan spreken. Over energie. Over mens-zijn als een energetisch wezen. Over waarheid die leeft in de stilte tussen de woorden.
Soms komt de waarheid niet met donder of visioenen. Soms wandelt ze gewoon met je mee. In het bos, aan de arm van een oude vrouw, in de geur van zevenblad, of in een kind dat jou herinnert om langzaam te leven.
Vraag je jezelf vandaag iets af?
Laat het zachtjes opborrelen.
Misschien, heel misschien, draagt iemand die je straks ontmoet… het antwoord al bij zich.
Eunice | PureAmga
